آن چه يك پيرزن كند به سحر
نكند صد هزار تير و تبر
 

اي آن كه صبح دم را به بيان فروزانش برآوردي و پاره هاي شب را كه به سبب امواج ظلمت تار شده ‏بود، براندي و بناي آسمان گردنده را در اندازه هاي نمايش زينتش استوار ساختي! از هيبت خود از گوشه هاي ‏ديدگانم اشك هاي سوزان روان ساز و كج خلقي مرا با مهار قناعت ادب فرما! ‏
تو بودي كه پرتو خورشيد را به وسيله زبانه كشيدن نورش به هر سوي بر پراكندي و هم در اين ميان ‏تويي كه به نهاد دلها نزديكي، مرا به نعمت ها و احساني كه به من بخشيدي آگاه ساز و به بلندترين رشته ‏شرافت متصلم كن!‏
خداوندگارا! تويي كه در من دم به دم جنبش مي افكني و از اين روست كه من به هر جمعيتي وصل تو ‏مي جويم.‏
عكس خال تو را در آيينه هاي تو در تو به نظاره نشسته ام و براي جان هاي بسته اندر آب و گل آرزوي ‏رهيدن از علاقه تن را مي خواهم.‏
مي خروشم و مي خراشم و آتش پنهانم را به ترنم ياد تو فرو مي نشانم.‏
خدايا به عظمت خود در جويبار دلم سرچشمه هاي خشوع را بجوشان؛ چرا كه اگر رحمتت حسن توفيق را ‏بر من آغاز نكند، چه كسي است كه مرا در راهي آشكار به سويت كشاند؟
پروردگارا! درهاي رحمتت را با دست اميدم كوفتم و به سوي تو گريختم در حالي كه از زياده روي هواي ‏نفسم به درگاهت پناهنده ام، از افتادن ردايم بگذر و مرا كه مشتاقانه قصد درگاهت را كرده ام محروم مساز.‏
عزيزا! مي دانم كه تن، حجاب چهره جان است و تن پرستي بت پرستي است، ياريم نما تا از وجود طبيعي ‏ام به وجود ملكوتي مبدل شوم و به ريسمان محكمت چنگ زنم.‏
تويي كه درگاهت هميشه براي خواهش و ورود باز است، تويي كه منتهاي خواهشي و نهايت آرزو، لگام ‏نفسم را به پايبند خواست تو گره زده ام و به رأفت و رحمتت اميد بسته ام.‏
بار خداوندا! تو را در حالي تسبيح مي گويم كه به حمدت مشغولم، كيست كه قدر تو را بداند و از تو ‏نهراسد؟ آواي مرا بشنو! دعايم را اجابت نما و به فضل خود اميدم را برآور! اي بهترين درخواست شونده براي ‏گشايش مضرات و برآورده شدن آرزوها!‏
 

علي باقري فر
سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي
چاپ دوم 1384‏
اين اثر، تحقيق و پژوهشي در بررسي و تحليل نيايش‌هاي قرآن كريم مي باشد كه در سه بخش تنظيم شده ‏است:‏
‏ بخش نخست، به مباحث نظري و كلي پيرامون دعا اختصاص دارد كه در آن جايگاه دعا و نيايش در قرآن و ‏ساختار آنها و سابقه تحقيق در ادعيه قرآن آمده است. ‏
در بخش دوم، نيايش هاي قرآني به تفصيل و با تقسيم بندي جامع آمده است. اين نيايش ها با عنوان هاي ‏نيايش هاي مستقيم(نيازها) و نيايش هاي غير مستقيم(رازها) تقسيم بندي و تشريح شده است.‏
بخش سوم، تحليل و بررسي دعاهاي قرآني بر پايه داده هاي بخش دوم است كه در آن به سوال ها و ‏پرسشهايي پاسخ داده شده است.‏
 

جواني موسم عطر افشان بوستان عمر و فصل شكوفه باران زندگي است. اگر غوغاي بهار در باغ زندگي ما ‏برپا نشود و اگر بلبل جواني بر شاخسار عمرمان ترانه زيباي پاكي نخواند، ما همان خزان زده سرد و خموديم، هر ‏چند صدها بهار بيايد و بگذرد. كاش قدر جواني را بدانيم. جواني مناسب‌ترين زمان رسيدن به خود‌باوريست. جواني ‏زيباترين گلي است كه در بوستان عمر مي‌شكفد. ‏
بار الها! اي باغبان مهربان گل‌هاي معطر جواني! اي بهترين خريدار فرصت‌هاي زندگي! ما را هوشيار بدار در ‏آنچه به ما ارزاني داشتي تا آن شويم كه تو مي‌خواهي. ‏
 

ذكر حق كن، تا دلت روشن شود.‏

خدايا!‏
وقتي مرا بخواني، ‏
به تو خواهم رسيد.‏
در نام مطهرت، سرور وصال نهفته است.‏
در عشق تو مرگ پايان مي‌پذيرد.‏
آن كه با كلامت زندگي كند،
هجوم ترديدها را فرو مي‌گذارد
و شب و روز كمر به خدمتت مي‌بندد.‏
خدايا!‏
آن زمان كه به نامت گوش مي‌سپارم،
از همه وحشت‌هاي زندگي فراترم.‏
ديگر حتي از فرشته مرگ نمي‌هراسم.‏
تو تجسم خرد هستي
و با تاجي از گل‌هاي عشق
از قلب من گذر مي‌كني!‏
خدايا! ‏
جسم من دشتي‌ست،
كه بذر نيكي در آن مي‌كارم
و با نام تو آن را آبياري مي‌كنم!‏
تا گل عطرآگين حضورت در قلبم برويد.‏
خواست خدا براي عاشق حقيقي دلنشين است.‏
نام خدا حامي زندگي اوست.‏
خواندن نامش، سرور‌بخش است،
چنين وارسته‌اي در دشمن و دوست،
نور آن يگانه را مي‌بيند
و كسي را جز خدا نمي‌شناسد.‏
خسرو من
معبود ماندگارم،
در قلبم به انتظار من است.‏
راه او راه عشق است.‏
به او و خلقتش عشق مي‌ورزم.‏
آنچه را كه مي‌خواهد، مي‌خواهم
و در درگاهش پناه مي‌جويم!‏
آنجا زيبايي، خرد،
عشق و آرامش را خواهم يافت.‏
 

ترجمه عبدالمجيد معاديخواه
نشر شمعك
چاپ دوم 1385‏
اين اثر برگردان نيايش سحرگاهان امام زين العابدين در ماه رمضان است كه به دعاي ابوحمزه ثمالي شهره ‏مي‌باشد و در بخشي از آن چنين زمزمه شده است: «اي خداي من! اگر مرا به غل و زنجير بكشي و از نوازش ‏خود آشكارا محروم ام كني! اگر فرمان دهي كه مرا به سوي آتش ببرند و مرا از صف ابرار جدا سازي، هرگز ‏رشته اميدم را از تو نمي برم و هم چنان عشق تو را از دل بيرون نمي كنم!...».‏
اين ترجمه دلنشين در 135 صفحه به سامان آمده و در قالب كتاب جيبي به چاپ رسيده است.‏

آه دل درويش به سوهان ماند
گر خود نبرد، برنده را تيز كند
 

"الهي!
راهم نما به خود!
و باز رهان مرا از بند خود!
اي رساننده!
به خود برسانم كه: كس نرسيد به خود!"
مناجات خواجه عبدالله انصاري

بر آنيم تا در عصر بيگانگي و مهجوري انسان، دستان نيايشگر را فراخوانيم تا با هم و در كنار هم آوازي سر دهيم براي شعله هاي خفته زير خاكستر. سبدها پر كنيم از عطر ياس، پر گشاييم براي پرواز.
ناله هاي پنهاني را بلند بلند بشنويم. جوانه زنيم از خاكمان و همچو پيچك نيلوفر بالا رويم و بشكفيم در سپيده دمان.
ندا سر مي دهيم و مي خوانيم جوانان ايران زمين را از هر مسلك و هر آيين، بياييد تا دست در دستان هم آوازي خوانيم براي دلهايمان تا عروج را نظاره گر باشيم. بياييد تا نفسها را در هم گره زنيم و آتشي بيفروزيم براي گرمي وجودمان. يارب گويان زلالي را به زمين كشانيم و خود را تطهير سازيم.